Ég veit ekki hvernig arftaki Facebook, framtíðarandlag netfíknar heimsbyggðarinnar, verður úr garði gerður. Ég sé fyrir mér einhvers konar tæki sem skráir sjálfkrafa niður allar athafnir fólks, tekur þær upp á myndband, greinir þær og setur svo upplýsingarnar á margmiðlunarformi inn á netið.

Það er pirrandi að í nútímanum þurfi fólk handvirkt að skrá niður allar athafnir sínar, taka myndir eða kvikmyndir af þeim og  setja þær svo á netið. Þetta á að vera sjálfvirkt.

Mikið var rætt um að hann væri mögulega leppur fyrir einhvern auðmann. Með viðtölum við hann í ljósvakamiðlunum í fyrradag varð hins vegar dagljóst að það skipti engu máli hvort hann er leppur einhvers eða ekki. Hrokinn og yfirlætið sem kom fram í viðtali við Ríkissjónvarpið og Stöð 2 töluðu sínu máli.

Öllum er orðið ljóst að hrokafullir auðmenn eru ekki æskileg blanda við fjölmiðlarekstur. Þarna birtist hrokafyllsti auðmaður  sem sést hefur lengi á sjónvarpsskjánum. Samanburður hans á verðmati Árvakurs og sínu eigin heimili í Lundúnum var kristaltært dæmi um hugsanagang sjálfsánægðs furðufugls með Mídasarkomplexa. Fullyrðingar hans um að rógberar yrðu eltir uppi og á þeim tekið voru síðan afskaplega taktlausar.

Ágætt ítalskt vín

Smakkarar voru tveir, hinn valinkunni andans maður sjálfur og húskerlingin Una. Vanir vínsmakkarar slá oft um sig með fínum orðum sem gefa til kynna yfirburðaþefskyn, þegar þeir lýsa víntegundum. Slíkt þefskyn er ekki staðalbúnaður í mér. En…engu að síður var það fyrsta sem ég hugsaði þegar ég opnaði flöskuna og stakk nefinu langt niður í stútinn: Kanill.

Kanill, já kanill.

Ilmurinn var sterkur fyrst um sinn, en eftir að flaskan hafði fengið að standa á borðinu í 20 mínútur á meðan verið var að matbúa virtist ilmurinn dofna örlítið. Þegar það var komið í glösin var það ennþá meira svo og á endanum varð bragðið frekar milt, ekki jafnkryddað og stefnt hafði í fyrst. Annað bragð sem ég virtist merkja var einhvers konar lakkrískeimur, samt ekki eins og appollólakkrís heldur meiri blanda af því og einhverju öðru sem ég þekki ekki. En sú tilfinning varði varla nema í nokkrar sekúndur.

Að öðru leyti bragðaðist vínið eins og rauðvín, en ekki eins og eitthvað annað en rauðvín.

Það var ótvíræður kostur að þó við drykkjum alla flöskuna varð ég ekki leiður á bragðinu í endann. Ég hef oftar en einu sinni lent á flöskum sem eru góðar til að byrja með en eftir að neðar dregur fer bragðið að versna og í lokin er það orðið óþolandi vont. Þetta var svona jafngott alla leið, þó svo að fyllingin hefði mátt vera aðeins meiri fyrir minn smekk.

Vínið er litfagurt, ekki mjög dökkt.

Allt í allt er óhætt að mæla með Anima Umbra 2006. Ef maður á að gefa stjörnur myndi ég gefa þær á skalanum ein til fjórar og þetta fengi þá þrjár.

Ég skora á Óttar Völundarson að taka við keflinu í Vínkeðjunni.

http://www.visindavefur.hi.is/svar.php?id=699

A says:
tökum nokkrar KJARNAsetningar úr þessari vefsíðu:
A says:
“Rökréttasta svarið samkvæmt hlutfallareikningi yfirleitt væri 30.”
A says:
“Jafnframt virðist sem gamla málvenjan sé á undanhaldi í þróun tungumálsins.”
B says:
so?
A says:
“Eins virðist ekki verulegur ágreiningur um það að talan 40 sé þriðjungi stærri en 30.”
B says:
ekki í samræmi við þessa gömlu málhefð
A says:
FUCK gamlar málhefðir
B says:
ok ok . goddamn
A says:
aðalástæðan fyrir því að ég vil hafa þetta eins og ég vil hafa þetta er sú að skv. þinni notkun þá hafa orðasamböndin “helmingi stærra” og “tvisvar sinnum stærra” sömu merkingu
A says:
bæði þýða 2 sinnum X
A says:
og þá er ekki til neitt tungutamt orðalag fyrir 1,5 sinnum  X
A says:
skilurðu mig?
B says:
já
A says:
ætlarðu nú að játa þig sigraðan og snúast á sveif með mér?
B says:
jájájájájá
B says:
og þín afstaða var aftur hver?
A says:
ég man það ekki

Hvernig er annars háhyrningakjöt? Er það einhver óætur andskoti? Er ekki í háhyrningum og siðlausu framferði þeirra gegn tignarlegustu verum jarðarinnar, hvölum, fundinn snertiflötur hvalveiðimanna og hvalaverndunarsinna?

Nei, samt, í alvörunni. Mér er ekki spurn.

Því spyr ég lesendur: Hvort afrekið, veitir meiri montréttindi? M.ö.o., ef Everestfari og Járnmaður, mætast í sama herbergi, hver er þá kóngurinn?

(Kommusetning í þessari bloggfærslu var í boði dómsmálaráðherra.)

Hér víkur sögunni að atburði dagsins markverðum hinum síðari og tengist hann fyrrnefndu átaki. Í kvöldmat var snædd einhvers konar ofursamsetning næringar fyrir hlaupara, miðað við árangurinn í hlaupi því er farið var er sól gekk til viðar. Sjaldan eða aldrei hefur síðuritari gefið jafnsannfærandi til kynna, með hlaupum, að andskotinn sé á hælunum á honum. Hin eftirsóknarverða samsetning var 1944 réttur að austrænni forskrift, tvö linsoðin egg og einn banani. Dýnamít.

Nú! Hlaupið gekk nánar til tekið afar vel framan af og lauk svo skyndilega með falli. Hlaupið hafði verið vestur í bæ og með Ægisíðu til baka, yfir Öskjuhlíðina og með Kringlumýrarbraut í norðurátt. Síðuritari hljóp ekki á gangstéttinni heldur grasinu, af heilsuverndarástæðum. Það voru mistök. Einhverra hluta vegna var járnhringur úr 3mm þykkum vír hálfniðurgrafinn í grasinu. Síðuritari hljóp á um 12 km/klst með lappirnar beint í vírinn og flaug eftir það láréttur um skamma hríð. Fyrst hefði mátt halda að hann væri að taka á loft eins og Ofurmennið. Það hefði líka verið rökrétt framhald af fyrri hluta hlaupsins. Svo var þó ekki. Lendingunni er erfitt að lýsa en við skulum bara vona að margumrædd lending íslenska hagkerfisins í yfirstandandi samdrætti verði mýkri. Þetta var engin snertilending að hætti Geirs H. Haarde. Síðuritari lenti á bringunni og skoppaði af grasinu á steypta stéttina, rann eftir henni og staðnæmdist. Að svo búnu öskraði hann, fyrst og fremst af undrun en um leið af sársauka. Þetta gerðist til móts við Listabraut, mitt á milli heimilis Konráðs Jónssonar og Háskólans í Reykjavík.

Afraksturinn er helaum öxl, hruflaður handleggur, stífur háls og aumur nári. Haldið var beint í læknakandídatsskoðun á Bergþórugötunni, þar sem sjúkdómsgreiningin var “væg krambúlering” og “hallærislegur klæðnaður”.