Hér er ekki átt við belgi almennt, heldur nánar til tekið ólátabelgi. Slíkir belgir hafa stundum verið að klifra upp á þakið á lesherberginu hér á Freyjugötunni og dansa línudans (e. walk a tightrope, ekki linedancing) ofan á veggnum sem lokar okkur af frá Þórsgötunni, fyrir þá sem kunnugir eru. Hefur þetta verið mér til takmarkaðrar armæðu en mér hefur ekki litist á þennan línudans, þar sem krakki sem hrynur 3 metra niður á steypta stétt gæti farið illa út úr viðskiptum sínum við hana. Kom ég mér því fyrir í dyragættinni núna áðan og ávarpaði einn belginn þegar hann var að spóka sig á þakinu. Ég bað hann um að vera vinsamlegast ekki að þessu og þakkaði honum svo fyrir samstarfið. “Já” sagði hann.
Ég setti mig svo í stellingar, hugsaði: “Bannsettir óþekktarormar sem gengur ekkert gott til! Koma eflaust og grýta húsið með máfseggjum og tvíbökum! Uppeldið nú til dags, í mínu ungdæmi…” En nei. Þeir eru snarhættir þessu og leika sér nú á hættuminni hátt á svæðinu. Það er von eftir allt…
