Rúnturinn, Ómar Ragnarsson, Kaffitár, Margrét Sverrisdóttir

Menn keppast nú við að úthúða Ómari Ragnarssyni fyrir hugmynd hans um að endurvekja rúntinn í Reykjavík. Hugmyndin finnst mér persónulega ekkert sérlega góð, en menn eru kannski að gera aðeins of mikið úr mótsögninni, að náttúruverndarsinninn skuli hvetja til aukins útblásturs. Í fyrsta lagi lagði hann til að rúntinum yrði breytt til fyrra horfs svo að hann yrði meira orginal og menn gætu keyrt í tvístefnu á honum, ekki bara einstefnu eins og hann er í dag. Heldur fólk að það sé enginn rúntur í borginni í dag? Það er auðvitað rúntur niður Laugaveginn, Bankastrætið og Austurstrætið niður á Ingólfstorg, í kringum það og svo Hafnarstrætið til baka. Munurinn yrði sennilega hverfandi.

Núllar þessi hugmynd semsagt út baráttu Ómars gegn mörghundruðþúsundtonna álverum og milljarðalítra uppistöðulónum? Er hann bara í bullandi mótsögn og búinn að skjóta sig í fótinn? Varla. Það var þá allavega ekki stór byssa sem hann skaut sig með.

Ég er hins vegar ósammála þessum hugmyndum hans af aðeins praktískari ástæðum. Svona rúntur er fyrir hendi í mörgum smærri bæjarfélögum úti á landi og virkar þar ágætlega. Þar mætast menn á rúntinum, (t.d. á Akranesi) og spjalla saman. Þar búa hins vegar aðeins nokkur þúsund manns. Ég held einhvern veginn, ef ég á að segja eins og er að stemningin hér verði meira þannig að maður sitji í bílnum sínum með eitthvað bláókunnugt fólk á hinni akreininni, alveg ofan í manni. Það verði minna um spjall og meira um að menn reki speglana hver í annan og fari svo að slást. Nóg af klikkuðu liði í bænum um helgar. Auk þess held ég að Austurstrætið verði ekki lengur staður fyrir gangandi vegfarendur því vegurinn þarf auðvitað að verða helmingi breiðari. Það er líka til trafala á daginn þegar engin bílastæði verður að fá í Austurstrætinu.

———————————–

Að öðru. Kaffitár rekur matsölu í Þjóðminjasafninu þar sem ég sæki tíma. Verðlag þar er algjörlega fáránlegt. Ég hafði ekki tíma til að borða morgunmat í morgun því ég vaknaði helst til seint og var því að sálast úr hungri. Því var ég tilneyddur að versla þar.

Nú geri ég mér grein fyrir því að þetta er voða fínt, og þessi kaffistofa er eðlilega aðeins dýrari en aðrar því þangað kemur mikið af gestum safnsins sem eru til í að gera vel við sig eftir skemmtilega skoðunarferð um safnið. Þetta er ekki “eatery” þar sem hópar manna í hádegismat koma og hakka í sig hamborgara og franskar. Ég er heldur ekki að segja að menn megi ekki verðleggja vörur eins og þeim sýnist. Ég er að furða mig á því að fólk sjái sér fært að versla við staðinn.

Þarna keypti ég Sól safa, að ég held 200ml, sem kostaði 240 krónur. Það er svívirðilegt. Ef við lítum á lítersflöskuna í Bónus af sama safa sem kostar um 150 krónur og gerum ráð fyrir að hún sér þar á 40% álagningu, má skjóta gróft og hóflega áætlað á um 700% álagningu hjá Kaffitári. En þá reyndar geri ég ekki ráð fyrir að hinar minni umbúðir auki lítaverðið eitthvað. Verum sanngjörn, segjum 680% álagning.

Einnig keypti ég lítið Baguette brauð með skinku og osti. Það var sko ekkert gourmet-neitt, frekar þurrt og ekkert á því. Það var líka mjög smátt í sniðum. Samanlagt borgaði ég fyrir þessi tvö ítem, um 650 krónur, man ekki nákvæmlega hvað það var mikið. Ég segi bara “sjitt”.

—————————

Margréti Sverrisdóttur er tíðrætt um hugsjónir sínar. Það hefur einhvern veginn alveg farið framhjá mér fyrir hvað hún stendur. Auðvitað get ég einungis kennt sjálfum mér um það. En hún ætti að skella sér í kynningarátak til þess að ná til hinna tregari kjósenda, eins og mín.