Ég skil alveg af hverju alþjóða þetta og alþjóða hitt er svona vinsælt þessa dagana. Kenningar í alþjóðastjórnmálum eru skemmtilegt efni. Hins vegar þykir mér leiðinlegt hvað námið gengur mikið út á ákveðnar yfirlitsbókmenntir. Þ.e. bækur sem fjalla um bækur sem skipta máli. Af hverju ekki bara að láta okkur lesa bækurnar sem skipta máli?
Þetta á nú samt ekki að vera neitt röfl hérna, kennslubókin í þessu námskeiði, The globalization of world politics er mjög vel upp sett, vel skrifuð og vönduð. En það væri gaman ef bara ein eða tvær bækur eftir einstaka fræðimenn væru á dagskránni. Maður verður bara að muna það þegar tími gefst að lesa einhverjar skruddur eftir þá Mearsheimer, Waltz og félaga.
október 31, 2006 klukkan 11:38 am
Ég er innilega sammála þér með þetta. Það er einhver undarleg lenska í íslensku háskólanámi að láta fólk sífellt lesa svona yfirlitsrit í stað þess að lesa einhverjar af þeim bókum sem yfirlitsritin fjalla um. Að mínu mati er þetta alveg sérstaklega bagalegt í fræðigreinum tengdum heimspeki og sagnfræði (en stjórnmálafræði er auðvitað mjög tengd þessum greinum).
Skúli Magnússon er einn af þeim kennurum í lagadeild sem stóð sig (og stendur sig væntanlega enn) mjög vel í að berjast gegn þessari hneigð. Um það ber kúrs hans í réttarheimspeki glöggt vitni.
HH
október 31, 2006 klukkan 2:50 pm
Þykist þið vera eitthvað? Ha?
október 31, 2006 klukkan 10:24 pm
mér finnst við í heimspekinni eiginlega bara lesa upprunalega texta, og gluggum í yfirlitsrit ef tími gefst.
október 31, 2006 klukkan 11:09 pm
Þess má geta að eftir að við lestur Theory of international politics eftir Kenneth Waltz frá 1978 í einhverju óðagoti út af ritgerðarskrifum hef ég skemmt mér mjög. Það er alltaf gaman að lesa bækur sem fá mann til þess að hugsa: “Úff…þessi náungi hugsar alltof skýrt!”
Þess má geta að það var ákveðin efnisgrein í yfirlitsbókinni um efni þessarar bókar sem ég las svona tíu sinnum án þess að fá neitt vitrænt út úr henni, enda var þar mörgum blaðsíðum troðið niður í eina efnisgrein. Eftir að hafa lesið viðkomandi kafla í frumtextanum er þetta atriði mjög skýrt fyrir mér.
nóvember 1, 2006 klukkan 1:54 pm
Ég skil.
nóvember 1, 2006 klukkan 3:11 pm
Þegar ég sagði þetta sérstaklega bagalegt í heimspeki og sagnfræði átti ég reyndar ekki við að ástandið væri sérstaklega slæmt þar. Heldur að það væri sennilega einna alvarlegast ef svona vinnubrögð væru stunduð þar. T.d. alvarlegra heldur en að menn sleppi því að lesa Auðlegð þjóðanna í hagfræði þótt þeir kynni sér kenningar Adam Smith o.s.frv. Gott að heyra ef heimspekideildin stendur klár á þessu. Stórvinur minn sem nemur nú til doktorsprófs í sagnfræði í Bandaríkjunum hefur hins vegar einmitt kvartað undan þessu í íslenskri sagnfræðikennslu. Í miðaldasagnfræði séu menn þannig eilíflega að lesa einhver yfirlitsrit í stað þess að demba sér í fornbókmenntirnar sjálfar.
Og Sjonni. Já.
Kv.
HH