Mýrin

Mjög góð mynd. Theódór Júlíusson á stórleik sem skíthællinn Elliði, látið hann fá einhvers konar verðlaun eða fálkaorðu. Ég hef enga sérstaka gagnrýni á myndina nema það sem alltaf má búast við þegar mynd er gerð eftir bók, ég hafði ekki sé persónurnar fyrir mér eins og þær birtast. En það er svosem engin gagnrýni. Ég hafði séð Erlend fyrir mér feitari, þreyttari og lifðari. Ingvar E. Sigurðsson er samt góður.

Svo var það áhugavert að í kreditlistanum var tekið fram að Kári Stefánsson hefði veitt aðstoð við handritsþróun. Sammældist okkur sem vorum í bíó um að í staðinn fyrir að kvikmyndagerðarmennirnir fengju að filma svona mikið í húsi íslenskrar erfðagreiningar hefði Kári fengið að koma meðrökum miðlæga gagnagrunnsins að í myndinni. Hann sést þar leika sjálfan sig í viðtali við Kastljósið, útlistandi kosti gagnagrunnsins, algerlega í bakgrunni. Svo er karakterinn sem Magnús Ragnarsson leikur látinn svara hugleiðingum Erlends um gagnagrunninn, þ.e. að í honum séu geymd fjölskylduleyndarmál, framhjáhöld og sjúkdómar sem vísindamenn krukki svo í. Það var samt snyrtilega gert og þau sjónarmið ekki sett fram sem viðhorf þeirra sem gerðu myndina, heldur viðhorf íslenskrar erfðagreiningar.

Samtöl voru öll nokkuð eðlileg, nema á einum stað, bara einum, fékk maður svona týpískan aulahroll yfir einhverri línu sem karakter er látinn segja. Það er þegar Erlendi er sagt úr hverju “Kola” dó. Amma hennar segir eitthvað á borð við “taugatrefjaheilaæxli” (eða eitthvað) og Erlendur svarar ábúðarfullur: “ah…júrófíbrómatósis” (eða eitthvað). Mjög hallærisleg lína, sem þjónaði þó þeim algerlega praktíska tilgangi að halda áhorfendum við efnið og minna þá á tenginguna við Auði Kolbrúnardóttur sem dó úr því sama.

Senan þar sem Sigurður Óli kemur að Elliða þar sem hann er að drepa Rúnar Gíslason og eltir hann út í mýri telst einn af hápunktum myndarinnar. Ótrúlega fyndin sena.

Nú svo að lokum er það spurningin hvaða mynd ætti að gera næst eftir sögum Arnaldar. Fyrir mína parta segi ég Grafarþögn. Ég hef nú ekki lesið allar bækur Arnaldar, en Grafarþögn er að mínu mati sú langbesta sem ég hef lesið, töluvert sterkari en Mýrin. Sjaldan hef ég lesið bók þar sem jafnvel tekst til að byggja upp trúverðuga karaktera og láta lesandann finna til samúðar með þeim. Auðvitað væri kostnaðarsamt að gera myndina því þá þyrfti að endurvekja gamla tíma, með öllum þeim búningum, húsbúnaði, bílum og umstangi sem þarf til þess. Sú mynd yrði líka ansi niðurdrepandi og sorgleg á köflum en eflaust góð.