Óviðjafnanlegur sunnudagur

Í gær hélt ég í gönguferð upp að Glym, hæsta fossi landsins. Þar hef ég farið áður en ekki á nákvæmlega þessum árstíma. Nú eru haustlitirnir í óðaönn við að sturla náttúruæsta Íslendinga og toga upp úr þeim gífuryrði um fegurð föðurlandsins. Ég er þar engin undantekning. Ekki var ég einn á ferð, enda komu með mér Una Sighvatsdóttir, Ásdís Eir Símonardóttir og Anna Samúelsdóttir. En gönguferðin var farin undir yfirskriftinni – “Frelsum kvenþjóðina frá áfengisbölinu”.

Þessi gönguleið er fullkomin. Þetta byrjar á smá upphitun, gengið er eftir engjum í nokkrar mínútur þar til komið er að Botnsá, rennandi út úr gljúfri. Til þess að komast niður að ánni er gengið í gegnum helli (það er alltaf ævintýralegt að ganga í gegnum helli). Niður úr hellinum hleypur maður stjórnlaus og lendir í rauðgulu birkikjarri. Út úr kjarrinu kemur maður við árbakkann. Þar hefur verið komið fyrir trjádrumbi sem liggur af stórgrýti einu í ánni og yfir á hinn bakkann. Þegar yfir er komið tekur hinn eiginlegi göngutúr við. Gljúfurbarmurinn er genginn stall af stalli, ofar og ofar. Sífellt kemur fossinn betur í ljós og stöðugt minnkar áin á botni gilsins. Að lokum er toppnum náð og þá er kjörið að fá sér samloku, banana og kókómjólk í dúnmjúkum mosa. Þá er maður farinn að sjá Esjuna á ný og Hvalfjörðinn, Akrafjallið og Leirársveitina alveg út að Faxaflóa. Við þetta tækifæri skartar stóriðjan á Grundartanga sínu fegursta og blæs reykhringjum til afþreyingar.

Göngumenn tóku svo til við að komast yfir Botnsána fyrir ofan fossinn. Hún leynir sannarlega á sér hvað þetta varðar. Úr fjarlægð virðist hún varla ná nokkrum manni í ökkla en þegar betur er að gáð vantar alls staðar herslumuninn á að hægt sé að stikla yfir hana með góðu móti. Einn göngumaður stiklaði það þó í skjóli vatnsþolins göngutaus. En þegar ferðafélagið hætti við vegna kvenlegs eðlis þurfti hann að fara aftur til baka. Þá var prófað að vaða yfir á iljunum en það er lítt skemmtilegt. Úti í miðri á tók sig upp kvenlegt eðli í göngumanninum og hann skellti sér í skóna uppi á nibbu og stiklaði restina.

Niðurleiðin var löðurmannleg og engin blaðra hefur komið í ljós á iljum mínum. Ég mæli með því við alla sem eiga nokkra klukkutíma lausa að þeir skelli sér í þessa náttúruperlu og komi blóðinu á hreyfingu í fersku lofti og frábæru útsýni. Ég myndi birta myndir með færslunni ef ég kynni það.

Eftir göngutúrinn kíktum við á Hvalstöðina til þess að sjá hvort þar væri allt komið á fúllsvíng fyrir komandi átök. En ekki var þar mann að sjá. Við rennuna þar sem dýrin eru dregin upp synti mikill fjöldi seiða (ég er ekki viss, held þetta hafi verið ýsuseiði) sem spriklaði í yfirborðinu og gaman var að fylgjast með. Annars ekki mikið að sjá þar.

Svo var haldið heim á leið í kvöldsólinni.  Frábær dagur í alla staði.